krytyk wewnętrzny, krytyk morderca

• gniewne ego, agresywna forma małpiego umysłu; nieustający dialog wewnętrzny, przesycony mniej lub bardziej subtelnie wyrażanym gniewem i agresją; atakujący najpierw otoczenie i obiekty percepcji, łamiące tabu osoby którą dotyka ta forma dialogu wewnętrznego, później zaś samą tą osobę, poprzez kompulsywną samokrytykę, atakowanie poczucia własnej wartości, negatywną reinterpretację faktów i wszystkich obserwacji z życia, rozbudowywanie i eksploatowanie poczucia winy danej osoby;
• charakterystycznym elementem dialogu krytyka wewnętrznego jest powtarzanie bądź przypominanie klątwy grupowej, fnordu wywołującego lęk i wymuszającego ucieczkę, będącej karą za złamanie tabu; aktywność krytyka wewnętrznego wywołuje gwałtowne zwiększenie zapotrzebowania systemu nerwowego na cukier, co nakłada się na huśtawkę nastrojów towarzyszącą procesom odpamiętywania i w krańcowej formie rodzi depresję;
• najostrzejsza forma krytyka wewnętrznego, krytyk-morderca to ekstremalnie agresywny małpi umysł, podrzucający nakazy samobójcze, popychający do samookaleczeń i autointoksykacji, w ostateczności podrzucający nakazy samobójcze; sposobem na przełamanie krytyka wewnętrznego, oprócz praktyki jogi i pracę z engramami poprzez odpamiętanie, jest praca z osobistym tabu i własnym systemem rodzinnym; na poziomie energetycznym krytyk wewnętrzny może być postrzegany jako złośliwy demon (ściślej: kakodaimon), złośliwy byt energetyczny, personifikujący głos grupy, której tabu zostało naruszone, albo wręcz ducha zmarłej osoby, wykluczonej z systemu rodzinnego atakowanej przez niego osoby;
• demony i duchy podlegające zabiegom egzorcystycznym i alchemicznym procesom transformacji emocji.