Zrozumieć doświadczenia wewnętrzne
Ważną wskazówką do głębszego zrozumienia własnych doświadczeń wewnętrznych jest obserwacja, że osoby bądź zdarzenia obiektywne, obserwowane w snach i wizjach, są archetypalnymi imago bądź symbolami twoich subiektywnych doświadczeń, przeżyć, problemów. To jest granica między obserwacją synchroniczności a białoświetlnym prorokowaniem, między projekcją własnych emocji i oczekiwań a ich integracją. Zrozumienie płynące z uświadomienia sobie swoich pragnień pozwala na uniknięcie pułapki złudzenia determinizmu, paranoi uwięzienia w ogólnoświatowym spisku Iluminatów, iluzorycznej i kosmicznej Mayi czy w technomantycznym Matrixie, Czarnym Żelaznym Więzieniu.
Złudzenia te podsycane są z jednej strony lękami, a z drugiej dumą płynącą z posiadania mocy przewidywania przyszłości, w najgorszym razie ograniczonej do projekcji własnych wzorców zachowań na innych, w najlepszym zaś - będącym zrozumieniem zachowań innych poprzez pryzmat zachowań własnych.
Warto pamiętać, że do kategorii doświadczeń przestrzeni wewnętrznej, oprócz snów i wizji medytacyjnych, należy również jasnowidzenie, widzenie aury i energii, jak również wyniki pomiarów psychometrycznych. Jasnowidzący i radiesteci mają niestety często skłonność do traktowania swoich percepcji jako prawd objawionych. Nie jest to jednak wyłącznie pomyłka ludzi zajmujących się psychotroniką, bo nie różnią się w tym od wielu akademickich naukowców, którzy swoje narzędzia i przyrządy pomiarowe traktują jak Pytię, a do tego nie są w stanie oddzielić swojej subiektywnej interpretacji wyników pomiarów od nich samych, pomimo ich niejednoznaczności.
Ludzie ci łatwo wchodzą w role mistrzów, proroków, sędziów i rządców, a swoje racje wykorzystują w najlepszym razie do podbudowania swoich osądów, które już mieli wcześniej, w najgorszym zaś do uzasadnienia swoich manipulacji, żądań i oczekiwań. Brak weryfikacji doświadczeń przestrzeni wewnętrznej na dłuższą metę jest zgubny i podważa wartość takich doświadczeń w oczach wszystkich nimi zainteresowanych osób, w związku z czym poważne potraktowanie tego tematu jest w interesie przede wszystkim samych jasnowidzących. Nie popełniajmy błędów akademickiej nauki, wyrokując na temat obrazu świata tam, gdzie nie jest on jeszcze zmaterializowany.
Jasnowidzenie to wizje doznane na jawie, doznawane w stanie umysłu otwarcia tzw. Trzeciego Oka. Jako takie, są one zależne od podwyższonej aktywności podwzgórza i zwiększonego wydzielania gruczołów szyszynki i przysadki, towarzyszącego wejściu w tzw. stan alfa umysłu bądź głębsze. Są to procesy fizjologiczne które towarzyszą również śnieniu.
W odróżnieniu od wschodnich linii przekazu, gdzie podkreśla się iluzoryczny charakter wizji, na Zachodzie wizje są bardzo pożądane - mają wartość proroczą. Osoba która widzi, natychmiast awansuje do rangi proroka. Wizje mają znaczenie religijne i mistyczne, jako dowód kontaktu z Bogiem, Jezusem, aniołami - dowód prawdziwości i siły wiary. By choćby tylko zrozumieć intelektualnie, jak ogromny ładunek emocjonalny wiąże się z takimi doświadczeniami, warto się zapoznać choćby z biblijnymi mitami o prorokach.
Niezależnie od tego, na ile mijają się z prawdą historyczną, poznanie ładunku emocjonalnego zawartego w nich otwiera na współodczuwanie z osobami mającymi inklinacje prorocze. Teksty biblijne są atrakcyjne dla takich osób, poszukujących jakiegokolwiek odzwierciedlenia swoich uczuć i doświadczeń, by móc je zrozumieć i sobie z nimi radzić. Popularność biblijnych przekazów czyni je pierwszą lekturą... która zazwyczaj wpisuje się na długo, bardzo głęboko w podświadomość.
Także z tego powodu mawia się, że widzieć to wierzyć. Jak łatwo się domyśleć, głębokie pragnienie widzenia jest pierwszą, najsilniejszą barierą percepcji, zaburzającą jej klarowność i wyczarowującą pożądane, acz mało realne zjawiska w wewnętrznej przestrzeni widzącej osoby. Treść wizji determinuje bowiem jej jakość - pożądane są wizje aniołów, świętych, Jezusa, Matki Boskiej itp... każda inna wizja - idzie ze Złego Źródła i jest dyshonorem dla proroka, świadectwem jego grzeszności i niegodności kontaktu z Bogiem. Kończy się to lgnieniem do jednego rodzaju percepcji wewnętrznych i wyparciem wszelkich innych treści z pola świadomości.
W środowiskach mistyczno-chrześcijańskich które nie są zależne od establishmentu Kościoła krąży opinia, że wbrew pozorom chrzest i bierzmowanie nie otwierają Trzeciego Oka, wręcz na odwrót.
Do wypracowania zatem widzenia które nie jest tylko zwierciadłem ślepej wiary, potrzebne jest poważne podejście do hołubionych w podświadomości od dzieciństwa przekonań religijnych. Wiara i uczucia religijne Wewnętrznego Dziecka idą ręka w rękę z uczuciami do rodziców, relacje z nimi zaś są odzwierciedlone w relacjach z organizacjami i osobami duchownymi, kapłanami czy mistykami.
Paradygmat Huny, w szczególności teza posiadania nadświadomości, pozornie załatwia sprawę dewocjonalnych uzależnień od religii i innych obciążeń płynących z zachodniego modelu duchowości. Faktycznie jednak jest to tylko proteza, zastępująca jeden wyidealizowany konstrukt superego - innym. Bez wgłębienia się w psychologiczne podstawy symboliki i znaczenia takich wizji, prorok "idzie za procesem", a nawet zgodnie ze swoim prywatnym Dao, ale wbrew pozorom - na ślepo. Brak metakomunikatora, który obserwowałby i komunikował z dystansu treść doświadczenia, utrudnia jego integrację.
Dlatego między innymi dzielenie się jasnowidzeniem na podobnych zasadach jak dzielenie się snami jest zdrowym zwyczajem, a ich weryfikacja jest świadectwem stopnia ich integracji.
